Periudha britanike në Michigan zgjati rreth 36 vjet — nga 1760 deri në 1796 — dhe ishte një nga epokat më të trazuara në historinë e shtetit. Britanikët trashëguan nga francezët jo vetëm tokën, por edhe problemet: marrëdhëniet me popujt indigjenë, luftërat me fuqitë të tjera evropiane, dhe së fundmi, lindjen e një kombi të ri — Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Marrja e Detroit (1760)
Kur britanikët hynë në Detroit më 29 nëntor 1760, gjetën një qytet të vogël koloni ku flitej frëngjisht dhe jetonin disa qindra francezë, metisë, dhe indigjenë aleatë të francezëve. Komanda u mor nga Major Robert Rogers, i njohur për “Rogers’ Rangers” — një njësi elite e ushtrisë britanike.
Britanikët trashëguan në Detroit një qytet të ngjeshur brenda fortesës së drurit, me rreth 800-900 banorë, plus mijëra indigjenë në komunitetet përreth.
Pontiac’s War (1763)
Rebelimi më i madh indigjen në historinë koloniale ndodhi në vitin 1763, i udhëhequr nga Chief Pontiac i fisit Odawa. Arsyet e rebelimit ishin disa:
- Britanikët trajtonin indigjenët më keq se francezët — ishin më arrogantë, nuk u dërgonin dhurata tradicionale, dhe çmimet e mallrave tregtare ishin më të larta.
- Kolonët britanikë kishin filluar të pushtonin tokat indigjene.
- Një profet indigjen, Neolin, predikonte që indigjenët duhej t’i dëbonin evropianët dhe të ktheheshin në mënyrat tradicionale.
Pontiac organizoi një sulm të koordinuar kundër tetë fortesave britanike. Detroit u rrethua për 6 muaj (maj–nëntor 1763), por rezistoi — ky është rrethimi më i gjatë në historinë e ushtrisë britanike në Amerikën e Veriut. Një nga heronjtë e qytetit ishte James Dalyell, i cili vdiq gjatë sulmit në “Bloody Run” (ku sot është Parku Elmwood).
Rebelimi u shua në fund të vitit 1764, por la gjurmë të thella: Britania lëshoi Proklamatën Mbretërore të 1763, e cila ndaloi kolonët nga lëvizja në perëndim të Maleve Allegheny — një nga arsyet që shtytën kolonët drejt Revolucionit Amerikan.
Revolucioni Amerikan (1775-1783)
Gjatë Revolucionit Amerikan, Detroit mbeti bastion britanik dhe bazë e rëndësishme për fushatat kundër kolonëve. Komandanti britanik Henry Hamilton ishte i njohur si “Hair-Buyer General” sepse pagoi popujt indigjenë për të sulmuar kolonët amerikanë. Kjo politikë u kritikua egërsisht nga amerikanët dhe bëri që Hamilton të kapej nga amerikani George Rogers Clark në 1779.
Pavarësisht se traktati i paqes (Treaty of Paris, 1783) i dha Michigan-in oficialisht Shteteve të Bashkuara, britanikët refuzuan të largoheshin dhe mbajtën Detroit për 13 vjet të tjerë.
Okupimi i vazhdueshëm britanik (1783-1796)
Britanikët kërkonin të mbanin kontrollin e Michigan-it për dy arsye: tregtia e gëzofave dhe mbështetja për aleatët e tyre indigjenë (që po luftonin kundër ekspansionit amerikan). Kjo solli Luftën Indiane Veriperëndimore (Northwest Indian War, 1785-1795), ku koalicioni i fiseve Shawnee, Miami, Delaware, dhe të tjerë, të udhëhequr nga Little Turtle, mundi ushtrinë amerikane disa herë.
Deri sa në vitin 1794, në Battle of Fallen Timbers, gjenerali amerikan “Mad Anthony” Wayne mundi koalicionin indigjen. Kjo çoi në Traktatin e Greenville-it (1795), ku indigjenët u detyruan t’u jepnin amerikanëve pjesën më të madhe të Ohio-s dhe një pjesë të Michigan-it.
Dorëzimi i Detroit-it (11 korrik 1796)
Më në fund, pas Jay Treaty (1794) midis SHBA-së dhe Britanisë, britanikët u zotuan të tërhiqeshin. Më 11 korrik 1796, forcat amerikane të komanduara nga Colonel John Francis Hamtramck (emri i të cilit sot mbart qyteti Hamtramck) hynë në Detroit. Ky është data zyrtare që Michigan u bë territor amerikan.
Hamtramck-u, një imigrant francez i lindur në Kanada, është një figurë veçanërisht interesante — ai shërbeu në ushtrinë revolucionare amerikane, udhëhoqi garnizonin e parë amerikan në Detroit, dhe është nga figurat e para “emigrantë” që luajnë rol të madh në historinë e Michigan-it.