🇺🇸 Kongresmeni Eliot Engel dhe përkushtimi i tij ndaj popullit të Kosovës
Shumë momente më vijnë në mendje kur mendoj për Eliot Engel. Emri i tij është i ndërthurur në vetë indin e historisë së Kosovës, krah për krah me komunitetin shqiptaro-amerikan. Për dekada, ai ishte ndër zërat më të fortë në Shtetet e Bashkuara në mbështetje të Kosovës, shumë kohë përpara se kjo çështje të kuptohej apo të mbështetej gjerësisht.
Nga salla e Kongresit, ku ai i dha zë një populli që luftonte të dëgjohej, te Marrëveshja e Rambujesë, ku u negociuan konturet e paqes, e deri te qëndrimi përkrah popullit të Kosovës gjatë zgjedhjeve të para të lira. Çdo moment mbante peshë. Çdo moment kishte rëndësi.
Përkushtimi i tij nuk përfundonte me fjalë. Ai ishte i pranishëm.
Në Rambuje, isha aty si pjesë e delegacionit të Këshillit Kombëtar Shqiptaro-Amerikan, duke dëshmuar drejtpërdrejt diplomacinë e vështirë që do të formësonte të ardhmen e rajonit. Dhe kur Kosova zhvilloi zgjedhjet e saj të para të lira, Kongresmeni Engel qëndroi përkrah popullit të saj, dhe ne ishim dëshmitarë teksa ata hodhën hapat e parë drejt vetëqeverisjes demokratike. Këto nuk ishin gjeste simbolike. Ato pasqyronin një angazhim të vazhdueshëm.
Ajo që mbetet me mua është përkushtimi i tij i palëkundur dhe shembulli i tij, jo vetëm në momentet publike, por edhe në ato që kërkonin qartësi dhe vendosmëri.
Ishim në një takim me Presidentin e atëhershëm Boris Trajkovski, në periudhën pas krizës së refugjatëve në kampin e Bllacës. Kushtet me të cilat përballeshin refugjatët shqiptarë nga Kosova ishin ende të freskëta dhe thellësisht të ndjera nga shumë prej nesh në atë tryezë, përfshirë edhe mua, që kisha rrënjë në Maqedoni. Kjo nuk ishte abstrakte. Ishte personale.
Ndërsa Presidenti fliste për sfidat e bashkëpunimit me shqiptarët, Kongresmeni Engel reagoi pa hezitim.
“Mos më gënje. Ne e dimë çfarë ka ndodhur. Do të ndaloj fondet e Shteteve të Bashkuara derisa ta rregulloni këtë.”
Kongresistja Sue Kelly qëndroi përkrah tij, duke nënvizuar qëndrimin e delegacionit.
Në një rajon ku qeveritë për një kohë të gjatë kishin kërkuar të minimizonin praninë dhe zërin e shqiptarëve, ai moment kishte një peshë të veçantë për mua. Isha e vetmja grua shqiptaro-amerikane në atë tryezë nga ai rajon.
Edhe unë shtova zërin tim, jo si vëzhguese, por si dikush me rrënjë brez pas brezi në atë tokë. Prania jonë atje nuk është e përkohshme. Është e qëndrueshme. Dhe ishte e qartë se ne do të mbetemi, si fqinjë, me një përgjegjësi të përbashkët për ta bërë këtë të funksionojë.
Kjo është ajo që duket lidershipi. Jo afërsia me pushtetin, por gatishmëria për ta përdorur atë me qëllim dhe në momentin e duhur.
Ka shumë që flasin kur është e sigurt. Më pak janë ata që flasin kur ka rëndësi.
Eliot Engel ishte gjithmonë ndër këta të fundit. Pusho në paqe, Kongresmen. Ajo për të cilën qëndrove do të jetojë për breza.
