James Harden dhe lojtarët që shkëlqyen vetëm gjatë 82 ndeshjeve: kush janë më të mirët në historinë e NBA-së
James Harden pësoi edhe një zhgënjim të madh në fazën përfundimtare të sezonit. Pas mesatares prej 20.5 pikësh dhe 7.7 asistimesh për ndeshje gjatë sezonit të rregullt me Cleveland Cavaliers, ai në Finalet e Konferencës kundër New York Knicks ra në 16.0 pikë dhe 3.0 asistime për ndeshje, duke shënuar 38.9% nga fusha dhe 17.9% nga distanca. Kjo peripeci i shton argumentit se ai shpesh paraqitet si një “lojtar i 82 ndeshjeve” më shumë sesa si një “lojtar i 16 ndeshjeve”.
Siç raporton Bleacher Report, për të identifikuar “lojtarët e 82 ndeshjeve” u vendos një kriter specifik: lojtarë që kurrë nuk fituan titull dhe në karrierë kishin një mesatare të win shares për 48 minuta në playoff të paktën 0.04 më të ulët se në sezonin e rregullt. Për këtë analizë u përdorën win shares pasi mbulojnë gjithë historinë e NBA-së, dhe më pas u krahasuan emrat me një listë historike për të përzgjedhur kandidatët më të shquar.
Disa emra të veçantë dolën nga hulumtimi paraprak: Stephon Marbury kishte rënien më të madhe (nga 0.117 në -0.021 win shares për 48 minuta). Andre Drummond, Clifford Robinson dhe Nikola Vučević panë gjithashtu rënie të dukshme, por nuk hynin në rangun kryesor historik. Emra të njohur si Russell Westbrook, Carmelo Anthony, Steve Nash, Chris Paul, Charles Barkley, Reggie Miller dhe Dwight Howard nuk kishin patur ndryshim statistikisht aq të madh sa për t’u përfshirë në këtë listë. Shareef Abdur-Rahim spikati për faktin se, pavarësisht mesatareve të karrierës, luajti vetëm 129 minuta në gjashtë ndeshje playoff.
DeMar DeRozan — Në sezonin e rregullt mesatarisht 21.1 pikë, 4.1 asistime dhe 0.126 win shares për 48 minuta; në playoff ai pati 21.8 pikë, 3.7 asistime por vetëm 0.049 win shares për 48 minuta. Rënia prej 0.077 është më e madhe se e çdo emri tjetër në këtë përzgjedhje, dhe në raste të rëndësishme mungesa e mbulimit dhe e trepikëshit dëmtoi performancën e ekipeve të tij.
Tim Hardaway — I njohur për epokat e tij me Miami, në sezonin e rregullt ai shënonte mes 17 dhe 18 pikëve me shumë asistime, por në playoff performanca e tij ra, përfshirë një paraqitje të dobët në Konferencën e Lindjes të vitit 1997 kundër Chicago Bulls, ku përqindja e shënimit ishte e ulët.
Kevin Johnson — Ishte produktiv në disa rrugë të thella playoff me Phoenix Suns, por nuk arriti të kalonte pengesën finale. Kur Suns arritën finalen e vitit 1993, Johnson vuajti nga gabimet dhe përqindjet e ulëta të shënimit në momente kyçe.
Sidney Moncrief — Dy herë fitues i çmimit për mbrojtësin më të mirë, Moncrief shpesh ndikonte më shumë defensivisht, por në momente kritike e kishte më të vështirë të shënonte rregullisht; kjo kufizoi suksesin e tij në raundet përfundimtare.
Yao Ming — Shëndeti i brishtë ishte faktor kryesor në mungesën e tij të suksesit në playoff. Edhe kur ishte i shëndetshëm, Houston Rockets nuk arritën thellë në postseason; Yao luajti vetëm 28 ndeshje playoff në karrierë dhe rrallë kapërceu raundin e dytë.
Rudy Gobert — Si një nga mbrojtësit më të mirë për të mbuluar unazën, Gobert ka prodhuar vlera të mëdha në sezonin e rregullt. Megjithatë në playoff kundërshtarët herë pas here i kanë cenuar alternativat ofensive të skuadrave të tij, dhe ai shpesh nuk arriti t’i shfrytëzojë hapësirat për të ndryshuar rezultatet.
Chris Mullin — Në sezonin e rregullt ishte shumë efektiv me topin dhe si gjuajtës, por në disa periudha playoff u reduktua në rol kryesisht si specializues të gjuajtjes, dhe ata nuk arritën të kalojnë barrierën e raundit të dytë në mënyrë të qëndrueshme.
Artis Gilmore — Fitues i titullit në ABA para se të vinte në NBA, Gilmore u përball me kufizime kronologjike dhe në NBA shfaqi nivele më të ulëta në playoff sesa në sezonin e rregullt; nga gjashtë prezenca në postseason, vetëm njëherë kaloi raundin e dytë.
Chris Webber — Si një nga qendrat më të shumëanshme të epokës së tij, Webber prodhoi numra të imponueshëm në sezonin e rregullt, por konkurrenca e fortë dhe disa momente vendimtare të humbura e lanë atë pa sukses të qëndrueshëm në fazat përfundimtare.
Joel Embiid — Talenti i tij nuk diskutohet, por problemet e qëndrueshmërisë fizike kanë kufizuar arritjet e tij në playoff; shpesh ai nuk ka qenë në gjendjen e njëjtë si gjatë sezonit të rregullt dhe paraqitjet kanë përfunduar para finales së konferencës.
Damian Lillard — I njohur për momentet vendimtare dhe “Dame Time”, Lillard ka pasur arritje të veçanta në playoff, por rekordi i përgjithshëm postseason tregon vështirësi për të arritur sukses konsistent në raundet e vona, dhe ekipet e tij shpesh kanë statistika më të mira kur ai nuk është në parket.
Shumë nga emrat në këtë përmbledhje tregojnë një të vërtetë të thjeshtë: dominimi në 82 ndeshjet e sezonit të rregullt nuk garanton domosdoshmërisht sukses në seritë të shkurtra dhe të ashpra të playoff-it, ku përqendrimi, forcën fizike dhe përkushtimi ndaj planit taktikor bëjnë diferencën. Sipas Bleacher Report, lista nxori emra që simbolizojnë këtë ndarje mes performancës së sezonit të rregullt dhe atij përfundimtar.
