Shefqet Musaraj, ndër prozatorët më të spikatur të shekullit XX

Akademia e Shkencave e Shqipërisë përkujtoi, në 40-vjetorin e ndarjes nga jeta, shkrimtarin e shquar Shefqet Musaraj.

Musaraj mbetet një nga figurat më të rëndësishme të letërsisë shqiptare të shekullit XX. Shefqet Musaraj lindi më 15 shkurt 1914 në Berat dhe u nda nga jeta më 28 korrik 1986 në Tiranë.

Musaraj u shfaq në skenën letrare që në vitet ’30, kur botoi poemën “Bujku i Hanko Hallës” (1937), e cila solli një frymë të re sociale dhe patriotike. Gjatë Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare, ai u angazhua si publicist dhe redaktor i revistës ilegale “Kushtrimi i lirisë”, duke dhënë një kontribut të veçantë me veprat “Epopeja e Ballit Kombëtar” (1944), “Dje dhe sot” (1944) dhe me reportazhin “Shteg më shteg me partizanët e divizionit I sulmues”, që pasqyronin heroizmin e shqiptarëve në luftën kundër nazifashizmit.

Pas çlirimit, Musaraj u shqua për poezitë satirike si “Do bëhen zgjedhjet” (1948) dhe fejtonet e përmbledhura në librin “Të shkruara – të paharruara” (1957). Në këtë periudhë, Musaraj mbajti edhe funksione të rëndësishme kulturore, si sekretar i Lidhjes së Shkrimtarëve dhe kryeredaktor i revistës “Literatura jonë”.

Në vitet ’60, ai u afirmua si romancier me veprat “Llaz Qesarati” (1959) dhe “Isha unë Çobo Rrapushi” (1960, ribotuar 1967), ndërsa kulmin e krijimtarisë botoi veprën “Para agimit” (1965–1966), një tablo epike të jetës shqiptare në prag të Luftës II botërore dhe gjatë saj. Ky roman u vlerësua për gjuhën e gjallë, figuracionin popullor dhe dramatizmin e konflikteve shoqërore, duke e vendosur Musarajn si një nga prozatorët më të spikatur të kohës.

Në vitet ’70, ai vijoi të shkruante novela dhe tregime si “Unë, Mato Labi, konservator?” (1975), ndërsa në fund të viteve ’70 botoi romanin “Belxhiku që këndon vënçe” (1979), kushtuar luftës partizane. Për krijimtarinë e tij, Musaraj u nderua me Çmimin e Republikës në vitet 1960 dhe 1965.-