Etiketimi ‘i shqetësuar emocionalisht’ ndan nxënësit dhe rrezikon izolimin e tyre
Kur ishte i vogël, Walter u vu shpesh përjashtim nga klasa për shkak të sjelljeve të tij të vështira. Rritja në një mjedis të paqëndrueshëm — abuzim familjar dhe aksidenti që la nënën e tij në karrocë — përkeqësoi vështirësitë e tij. Si fëmijë u vendos në institucione me siguri të lartë dhe më vonë mori etiketën e EBD, që në Mnëzota përdoret për nxënësit me çrregullime emocionale ose të sjelljes që kërkojnë shërbime të arsimit të veçantë.
Sipas NPR, nxënësit me etiketën EBD shpesh përqendrohen në klasa të veçanta ose shkolla të ndara, ku marrin mbështetje pjesën më të madhe të ditës; megjithatë kjo ndarje mund t’i izolojë ata nga bashkëmoshatarët dhe të kufizojë mundësitë e përfshirjes në mjedise më pak kufizuese. Ligji federal për të drejtat e nxënësve me aftësi të kufizuara (IDEA) obligon ofrimin e arsimimit në mjedisin më pak kufizues dhe përgatitjen e planeve individuale (IEP), por të dhënat federale tregojnë se nxënësit e etiketuar si “emotional disturbance” janë më të prirur të mësojnë në institucione të ndara; aktualisht rreth 15% e nxënësve marrin shërbime të arsimit special (afërsisht 8 milionë), dhe rreth 4% e tyre — rreth 300,000 nxënës — mbajnë këtë etiketë të veçantë.
Etiketimi si EBD shpesh mbetet me nxënësin gjatë gjithë arsimit K–12 dhe ndikon në mënyrën se si ai e percepton veten. Shumë që lidhen me këtë kategori rrëfejnë se u është thënë që janë “të këqij” apo problematikë, diçka që ata e internalizojnë dhe që ndikon në pranimin social, në arsimimin akademik dhe në shkallën e suspndimeve që marrin.
Mësues si Jesse Kwakenat — i njohur ndryshe si Mr. K — përshkruajnë kontradiktën: klasat e veçanta mund të ofrojnë mësim individual dhe marrëdhënie të ngushta, por kur nxënësit kalojnë kohën kryesore me bashkëmoshatarë të etiketuar të njëjtë, aftësitë sociale dhe akademike të fituara jashtë klasës së veçantë mbeten të kufizuara. Ai dhe kolegë të tjerë thonë se qëllimi i sistemit duhet të ishte që nxënësit të dalin në një moment nga shërbimet speciale, por në praktikë shumë pak arrijnë ta bëjnë këtë.
Hulumtues e profesionistë të arsimit theksojnë gjithashtu se vendosja në kategorinë EBD shpesh pasqyron paragjykime racore dhe ekonomike. Studimet dhe analizat historike tregojnë se fëmijët me ngjyrë shpesh janë më të prirur të kategorizohen si EBD ndërsa fëmijët e bardhë me sjellje të ngjashme mund të marrin diagnoza të tjera. Për më tepër, shumë ekspertë vërejnë se sjellja e nxënësve shpesh është shprehje e traumave të përjetuara në fëmijëri — në praktikë disa specialistë sugjerojnë se shumë raste EBD janë të lidhura me reagime ndaj traumës.
Rezultatet afatgjata për nxënësit e etiketuar EBD përfshijnë më shumë gjasa për përjashtim, ndjekje penale dhe vështirësi në pavarësi ekonomike si të rritur. Mësuesit që punojnë në këto klasa kërkojnë ndryshime sistemike: përqendrim më të fortë në integrimin e hershëm në klasa me nxënës të përgjithshëm, diagnostikim më të kujdesshëm dhe shërbime trajtuese që adresojnë traumën në vend të vetëm ndarjes së nxënësve. Këto çështje dhe dëshmitë e përfshira në këtë shkrim mbështeten në raportimin e NPR.
