«Hamlet Hail to the Thief» hapet zyrtarisht në Barbican: Shekspiri takon Radiohead në 100 minuta pa pushim
«Hamlet Hail to the Thief», bashkimi i pazakontë i tragjedisë së William Shakespeare-it me albumin «Hail to the Thief» të vitit 2003 të Radiohead, u hap zyrtarisht mbrëmjen e 12 nëntorit në Barbican Theatre të Londrës, ku do të luhet deri më 23 janar 2027, siç raporton London Box Office, kritiku i së cilës ishte i pranishëm në natën e hapjes. E gjithë tragjedia e princit të Danimarkës është ngjeshur në vetëm 100 minuta, pa asnjë pushim: Hamleti mëson nga fantazma e të atit se xhaxhai i tij Claudius e ka vrarë mbretin, ka marrë fronin dhe është martuar me mbretëreshën Gertrude, dhe hakmarrja e tij e lë oborrin thuajse të gjithin të vdekur.
Forca shtytëse e projektit është Thom Yorke, këngëtari dhe autori kryesor i Radiohead, i cili i ka riorkestruar këngët e albumit të gjashtë të grupit — një album i shkruar si reagim ndaj zgjedhjes së George W. Bush dhe luftës kundër terrorit — dhe, siç citon London Box Office, ka thënë se donte që dy materialet burimore «të fërkohen me njëri-tjetrin, të shkulin njëri-tjetrin». Adaptimin dhe regjinë i kanë firmosur Christine Jones dhe Steven Hoggett, koreografinë Jess Williams dhe projeksionet Will Duke. Në rolin e titullit është Samuel Blenkin, përkrah Paul Hilton si Claudius dhe zë i fantazmës, Ami Tredrea si Ophelia, Claudia Harrison si Gertrude, Alby Baldwin si Horatio, Brandon Grace si Laertes, Miles Barrow dhe Felipe Pacheco si Rosencrantz dhe Guildenstern dhe Nicolas Tennant si Polonius.
Shfaqja u prezantua fillimisht nga Factory International në Manchester vitin e kaluar dhe më pas luajti te Royal Shakespeare Company në Stratford, përpara se të zbriste në Londër, siç kujton The Times. Jones dhe Hoggett e kanë vendosur veprimin në një Elsinorë post-industriale me tone qymyri, ku banda gjashtëantarëshe luan pas xhamit të një studioje regjistrimi, ndërsa ndërthurjet muzikore koreografohen me një mprehtësi street, sipas London Box Office. Rezultati, sipas të njëjtit burim, është një zbritje e errët dhe herë pas here kërcënuese në nëntokën e Danimarkës mesjetare, me një estetikë shumë vizuale të ndërtuar mbi nuanca bojë dhe hije.
Kritika e natës së hapjes u nda dukshëm. The Spy in the Stalls i dha produksionit pesë yje, duke e quajtur «një vorbull bubullimash që të trondit deri në palcë»: sipas recensuesit Jonathan Evans, Blenkin është i brishtë në pamje, por jashtëzakonisht i fortë, Tredrea i merr Hamletit edhe një pjesë të solilokuit të famshëm «To be or not to be», ndërsa soloja prekëse e Merryl Ansah si varrmihëse spikat si një pëshpëritje mes stuhisë. The Times, përkundrazi, dha tre yje: Hamleti student i Blenkin-it është premtues dhe vargjet i shqipton me natyrshmëri, por ngjeshja është aq e madhe sa vargjet e famshme rrallë gjejnë hapësirë për të jehuar dhe emocioni humbet në nxitim.
Edhe London Box Office qëndroi mes dy kampeve: recensuesi e quajti shfaqjen «të errët, por me stil; të nxituar, por tërheqëse», tha se e çmoi qasjen e re pas kaq shumë produksionesh të Hamletit, por në fund mbeti ambivalent për meritat dhe të metat e saj, sepse thjeshtimet e sakrifikojnë nuancën. Një gjë, megjithatë, është e sigurt: për një orë e dyzet minuta pa pushim, Barbican ofron këtë sezon një Hamlet që nuk ngjan me asnjë tjetër — pjesë dramë, pjesë koncert dhe pjesë kërcim — dhe sezoni i tij londinez vazhdon deri më 23 janar.
