Hartat e përmbytjeve të FEMA-s lënë banorët e Michigani të papërgatitur për përmbytjet historike të pranverës
Banorë të zonës së Black Lake në veri të Michigani thanë se u informuan se nuk ndodheshin në zonë përmbytjeje dhe, si pasojë, nuk iu ofrua sigurim për përmbytje kur u transferuan atje. Familjet si ajo e John Solum dhe Tom e Diane Peterman u përballën këtë pranverë me përmbytje të paprecedentë: ujëra që shkatërruan dysheme, mobilje dhe pajisje, bllokuan rrugë dhe rrezikuan digat në zona ku banorët nuk kishin pritshmëri për një ngjarje të tillë.
Siç raporton CBS News, një pjesë e problemit buron nga boshllëqet në hartat e FEMA-s: agjencia nuk ka hartuar ose përditësuar zona përmbytjeje në shumë komuna me popullsi të ulët, dhe në disa raste hartat ekzistuese datojnë që nga 2012. Hartat e FEMA-s vlerësojnë kryesisht rrezikun nga tejmbushja e lumenjve dhe përrenjve, por nuk pasqyrojnë në mënyrë të plotë përmbytjet që shkaktohen vetëm nga reshje të jashtëzakonshme dhe nga mbingarkimi i sistemeve të stinës së shiut. Grupi hulumtues First Street konstatoi se, pas përfshirjes së të dhënave për reshjet e mëdha dhe duke hartuar të gjithë vendin përfshirë përrenjtë e vegjël, rezulton se numri i pronave në rrezik të konsiderueshëm është më shumë se dyfish, ndërsa në Michigan ky tregues del deri në katërfish më i lartë sesa tregojnë hartat federale, sipas Jeremy Porter, ekonomistit kryesor të First Street.
Problemet strukturore përfshijnë edhe dy çështje institucionale: kritikat e Zyrës së Përgjithshme të Auditimit që prej pesë vjetësh ndaj metodave të FEMA-s dhe mungesën e fondeve e stafit për të hartuar vendosin e tëra zona të mundshme përmbytjeje. Vlerësimet e menaxherëve të fushës flasin për kosto prej miliarda dollarësh për të hartuar të gjithë vendin, ndërsa raportet e fundit tregojnë humbje të ndjeshme të stafit në FEMA gjatë vitit 2025, gjë që ngadalëson përparimin në përditësimin e hartave.
Shkaku i drejtpërdrejtë i përmbytjeve të fundit është kombinimi i një dimri me reshje dëbore jashtëzakonisht të mëdha dhe rreshjeve rekord në prill, që krijuan më shumë ujë se sa mund të përpunonin lumenjtë, digat dhe kanalizimet. Sipas specialistëve të klimës, një atmosferë më e ngrohtë mban më shumë lagështi dhe përshpejton ngjarje ekstreme: një furtunë e madhe në mars la deri në 61–122 centimetra dëborë në veri të shtetit, e ndjekur nga shira të mëdhenj në prill që shkaktuan rrjedhje të jashtëzakonshme.
Në nivel të politikave, programi federal i sigurimit kundër përmbytjeve (NFIP) kërkon që komunitetet të marrin pjesë për të mundësuar shitjen e policave nënshkruese; megjithatë, qindra komunitete në Michigan nuk janë regjistruar, dhe shumë banorë nuk dinë se mund të jenë në rrezik. Për shembull, Diane Peterman tha se tentoi tre herë të blinte sigurim por iu thanë se nuk ishte në zonë përmbytjeje, megjithatë bashkëmoshatarët e saj kishin sigurim. Sipas Matthew Occhipinti, koordinator i programit NFIP në shtet, një polici mesatare në Michigan kushton afërsisht 1,000 dollarë për mbulim prej 250,000 dollarësh, por çmimet ndryshojnë sipas vendndodhjes dhe vlerës së pronës.
Sipas CBS News, ekspertët dhe menaxherët e zonave të përmbytjeve thonë se hartat e FEMA-s duhet të jenë fillimi i vlerësimit të rrezikut, jo pika përfundimtare; ata rekomandojnë përditësimin e metodave të hartimit, përfshirjen e të dhënave për reshjet ekstreme dhe angazhimin më të madh të komunave dhe shteteve për të mbushur boshllëqet. Për banorët dhe planifikuesit lokalë, mesazhi është i qartë: duhet të kërkohet informacion më i gjerë dhe të merren masa paraprake, sepse ndryshimet klimatike po shtojnë frekuencën dhe intensitetin e ngjarjeve që dikur konsideroheshin të rralla.
