Si fjala ‘card’ u shndërrua në përshkrim të një personi të zgjuar ose qesharak

Kur përshkruajmë dikë si “card” nënkuptojmë shpesh se ai është i zgjuar, qesharak ose me karakter: kjo përdorim buron nga historia e gjatë e fjalës, që lidhet me lojërat me karta që nga shekulli i 16-të. Për shembull, termi “leading card” i referohej kartës që hapte një raund dhe më vonë mori kuptimin figurativ të një pike të fortë ose avantazhi.

Sipas michiganpublic, në vitet 1830 përdorimet figurative të “card” u zgjeruan për të përshkruar njerëz që mbanin një cilësi të veçantë: dikush mund të quhej “a knowing card” ose, më pozitivisht, “a sure card” — pra një person i besueshëm. Në mesin e shekullit të 19-të fjala kaloi të shënjonte dikë të zgjuar apo mjeshtër, dhe më pas mori edhe kuptimin e dikujt qesharak, ekscentrik ose me karakter, kuptim që qëndron prapa shprehjes se dikush “is a card”.

Ekzistojnë edhe shumë shprehje të tjera të ndërtuara mbi terminologjinë e lojërave me karta: “trump card” daton nga vitet 1820, ku “trump” është shkurtim i fjalës “triumph”. Shprehja “playing the ___ card” u shfaq në fund të shekullit të 19-të si mënyrë për të sjellë një temë me synimin e fitimit të simpatisë ose avantazhit politik; me kalimin e kohës ajo u përdor edhe në mënyrë përbuzëse në fraza si “playing the gender card” dhe “playing the race card”.

Këto ndryshime historike tregojnë se si termat e lojërave me karta kanë kaluar në përdorim figurativ për të përshkruar cilësi njerëzore dhe strategji shoqërore, një zhvillim i evidentuar nga michiganpublic.