Të mbijetuarit në Kolumbi përjetojnë përsëri makthin e tërmetit të 1999: “Ndjen një pafuqishmëri”
Kur masa të mëdha reash u grumbulluan mbi Pereira e tij të dashur, Jahir Rodríguez e kuptoi menjëherë çfarë po ndodhte: sërisht një tërmet i fuqishëm tronditi rajonin e kafesë në perëndim të Kolumbisë. Rodríguez, urbanist dhe ish-pedagog, ka përjetuar shpërthimin shkatërrues të vitit 1999 në Armenia, të cilin e kujton si një tragjedi që la të vdekur rreth 1,200 njerëz; së fundmi një tërmet me magnitudë 7.4 rrënoi të njëjtën zonë, shkaktoi dhjetra vdekje dhe la qindra të bllokuar nën rrënoja.
Siç raporton CBS News, për njerëz si Rodríguez përjetimi është si rikthim i një makthi: shkatërrimi i ndërtesave, pasiguria dhe frika se jeta do të zgjatet në kushte të përkohshme për vite me rradhë. Ai kujton këshillat që mori nga përgjigësit japonezë pas tërmetit të Osakës në 1995: se rimëkëmbja nuk është çështje ditësh apo muajsh, por shpesh vjen pas viteve punë dhe organizimi; për këtë arsye krijimi i kampimeve emergjente dhe hartimi i planave të rindërtimit janë vetëm hapa të parë.
Everardo Murillo, i ngarkuar pas tërmetit të 1999 nga presidenti i atëhershëm Andrés Pastrana për të ngritur fondin dhe strukturën drejt shpërndarjes së ndihmës, thotë se përgjigja duhet të kombinojë ndihmën e menjëhershme me një strategji afatgjatë. Në fazën e parë, nevojiten ushqim, strehim dhe ndihma monetare të shpejta, së bashku me arsim të përkohshëm për fëmijët; më pas vjen financimi për rindërtim dhe mbështetja sociale për familjet që kanë humbur gjithçka.
Murillo sugjeron përfshirjen e të prekurve vetë në punimet e rimëkëmbjes, duke nxitur liderë natyrorë që dalin nga vetë komunitetet e goditura. Ai ka konsulencuar gjithashtu për organizata ndërkombëtare dhe qeveri të tjera, përfshirë punë në Venezuelë dhe eksperienca nga Haiti, dhe thekson se çdo situatë shfaq probleme sociale të veçanta që zbulohen vetëm në terren.
Ndërsa shumë ndërtesa këtë herë kishin elemente ndërtimore që ndihmuan të kufizonin shkatërrimin në krahasim me 1999, pasoja sociale dhe ekonomike mbeten të mëdha: biznese të shkatërruara, njerëz pa strehë dhe mungesë të infrastrukturës që vështirëson rindërtimin. Jahir Rodríguez e përshkruan me dhimbje pamjen e të afërmve të humbur: motra e tij Liliana, 65 vjeçe, humbi apartamentin, dhe shumë familje po përballen me ditë dhe muaj në strehimore, pa siguri për të ardhmen. Këto vërejtje dhe shqetësime u dokumentuan edhe nga CBS News.
