“Debutimi im me Kombëtaren e Kosovës ishte padyshim diçka shumë, shumë e veçantë për mua, sidomos sepse që kur kam qenë fëmijë i vogël, gjithmonë kam ëndërruar të luaj për Kombëtaren e Kosovës. Edhe për faktin se prindërit e mi vijnë nga Kosova, ishte një ndjenjë e jashtëzakonshme të isha atje”. Këto fjalë të Erblinit, të thëna me emocion në një intervistë për kanalin zyrtar të Bayern Munichut, janë shumë më tepër sesa rrëfimi i një futbollisti të ri për debutimin e tij në fanellën dardane. Janë dëshmi se sa thellë mund të jetojë Kosova në zemrën e dikujt që është rritur larg saj.

Për një djalë kaq të ri, të flasësh me aq dashuri për Kosovën, për vendin prej nga vijnë prindërit e tij, është diçka që padyshim të drithëron. Sepse kjo dashuri nuk ndërtohet vetëm duke jetuar në një vend. Ajo përcillet nga familja, nga rrënjët, nga rrëfimet e prindërve dhe nga ndjenja e përkatësisë që rritet bashkë me ty.

Erblini e kishte ëndërruar që fëmijë ta vishte fanellën e Kosovës. Dhe kur ajo ditë erdhi, nuk ishte thjesht një debutim në futboll. Ishte përmbushja e një ëndrre personale dhe një lidhje e veçantë me vendin e origjinës së familjes së tij.

Deklarata dhe momente si këto na kujtojnë se fanella e kombëtares mbart një peshë tjetër. Ajo përfaqëson identitetin, krenarinë dhe një histori që nuk nis domosdoshmërisht aty ku ke lindur.

Erblini edhe një herë vërteton dashurinë e madhe që ka Diaspora jonë për tokën dardane: mund të rritesh larg Kosovës, por të mos ndihesh kurrë i largët. Dhe ndoshta kjo pa dyshim është një nga fitoret më të mëdha të Kosovës: pra ëndrra e një fëmije, krenaria e një familjeje dhe dashuria e një brezi që, pavarësisht se ku rritet, e ndien veten pjesë të saj.